Pandemic

 ಮೊದಲು ... 

ಅಳುವಿತ್ತು ಮನದಲಿ 

ತಿರುಗುತಿದ್ದೆವು ನಗುವ 

ಮುಖವಾಡವ ಹೊತ್ತು 

ಮುಖದ ಮೇಲೆ 

ಈಗ... 

ಹೊರಗೂ ನಗು ಇಲ್ಲ 

ಒಳಗೂ ನಗು ಇಲ್ಲ 

ಪರದೆಯೊಂದು ಉಳಿದಿದೆ 

ಮುಖದ ಮೇಲೆ 

ಎಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ 

(ಕವನ ನನ್ನದಲ್ಲ  ಗೆಳೆಯ ಶ್ರೇಯಸ್ ಹಾದಿಮನೆ ರಚಿಸಿದ್ದು )

Moonlight

ಸೇಂದಿ ಸವಿಯುವ ಬಾರಾ 

ದಾಸ್ವಾಳದೆಸಳಂಥ 

ಕಬ್ಬಿನ ರಸದಂಥ 

ಮತ್ತು ನೀಡುವ 

ಸುರ ಸಾರ 

ಗುಡ್ಡದ ಗುಡಿಯಾಗ 

ಹಾಡ್ಯಾಳ ಕೋಕಿಲ 

ರಾಗಾದ ಅಮಲಿಗೆ 

ತೂಗವ್ರೆ ಮಂದ್ಯೆಲ್ಲ 

ಹಾಕುತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ತಾಳ 

ತುಂಬಿದ ತಿಂಗಳು 

ಕರೆದೈತೆ ಕೈ ಬೀಸಿ 

ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿಯು 

ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಗಿಸಿ 

ಹೇಳೈತೆ ಕಿವಿಮಾತ 

ಸೇಂದಿ ಸವಿಯುವ ಬಾರಾ 

B'day

Expectation turns to trepidation 
The prospect of presents Doesn't excite either 
The eyes squint to see more lines Only to cause further furrows. 
"Party!" I hear the screams
 "NO!" I scream within 
Petrified by not the hangover 
But the clock thats ticking by
 Announcing my entry into the 

New Decade

Poet

There is a bard
Within me
I’m sure!
Struggling against
The bondage
Bound by the skeleton
Of the mind
Yearning to break free
Fighting against
The stupor
Induced by Prozac
Mortified by The fear
Of turning prosaic

The bard hears
His own songs
Reverberating through
The dark innards
In search of light
And release
I hear them too
In my sleep and dreams
There’s no trace
When I wake up

Identity

If the company I keep
Could exercise its influence
I’d be a poet
A genius
A gambler
A substance addict
A father
A raving rant
A flaming bitch
A television serial
In short, anything
Anything I could turn into
Anything but me

(Afterthought)
I don't choose
I don't blend
I become a critic